Το τρίτο νόμισμα

Είμαι 42 χρονών, οδηγώ ταξί στην Αθήνα τα τελευταία 12 χρόνια. Δεν είναι δουλειά, είναι άθλημα αντοχής. Ξέρεις εκείνες τις νύχτες που γυρνάς σπίτι και το μόνο που θέλεις είναι να μην ακούς ανθρώπινη φωνή; Ε, εγώ ζω τέτοιες νύχτες κάθε μέρα. Εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου ήταν κρύο, βροχή, και κανένας πελάτης. Συνήθως τέτοιες ώρες πηγαίνω στο σπίτι νωρίς. Εκείνη τη βραδιά όμως, κάτι με κράτησε. Μια γκρίνια, ένα ξόδεμα χωρίς νόημα. Είχα γυρίσει άδειες τις τελευταίες δύο ώρες.

Πάρκαρα δίπλα σε μια στάση λεωφορείου, έσβησα τη μηχανή και έμεινα μέσα στο αμάξι. Κοίταγα το κοντέρ, το ταμπλό, τα σκονισμένα καθρέφτες. Είχε μια ησυχία περίεργη. Χωρίς να το σκεφτώ πολύ, έβγαλα το κινητό. Δεν είχα σκοπό να ψάξω τίποτα συγκεκριμένο. Μέχρι που θυμήθηκα ότι ένας συνάδελφος, ο Μιχάλης, μου είχε πει κάποτε για ένα μέρος που δοκίμαζε όταν βαριόταν στη βάρδια. "Καλύτερο από το να κοιτάς το ταβάνι", μου είχε πει γελώντας. Το όνομα μου είχε μείνει. Έτσι, μέσα στο ταξί, στην έρημο των τριών το πρωί, μπήκα για πρώτη φορά στο Vavada Καζίνο.

Δεν είχα εμπειρία. Μηδέν. Καμία. Απλά είχα δει σε ταινίες ρουλέτες και φρουτάκια. Το μόνο που ήξερα ήταν η βασική αρχή: βάζεις, γυρνάς, ελπίζεις. Έβαλα 20 ευρώ. Τότε αισθάνθηκα ένα μικρό τσίρκο στην καρδιά μου. Όχι από φόβο, αλλά από αμηχανία. Γιατί το έκανα; Γιατί καθόμουν στο ταξί μου, στη μέση της νύχτας, και πόνταρα λεφτά που αλλιώς θα πήγαιναν σε καφέδες; Η απάντηση είναι μία: βαριόμουν. Βαριόμουν την επανάληψη. Βαριόμουν τους μεθυσμένους, τις μίζες διαδρομές, τους πελάτες που δεν λένε ευχαριστώ.

Τα πρώτα λεπτά ήταν απογοητευτικά. Διάλεξα ένα slot με λιοντάρια και σαβάνες, όμορφο αλλά άχρηστο. Έχασα 7 ευρώ σε τρεις γύρους. Δεν πτοήθηκα. Μείωσα το ποντάρισμα στο ελάχιστο, 0,10 λεπτά. Άλλαξα παιχνίδι. Βρήκα ένα πολύ απλό, σχεδόν άχρωμο, με τρία σύμβολα. Παλιό σχολείο. Ξαφνικά, έπεσαν τρία αστέρια. Ο λογαριασμός μου πήγε στα 24 ευρώ. Χαμογέλασα. Ήταν μικρή νίκη, αλλά ήταν δική μου.

Εκείνη τη στιγμή έκανα κάτι που θα με καθόριζε μετέπειτα. Δεν συνέχισα. Δεν ενθουσιάστηκα. Αντίθετα, πάτησα "εξαγωγή". Έβγαλα 15 ευρώ. Κράτησα μέσα 9. Δεν ήξερα ακριβώς γιατί το έκανα. Ίσως επειδή είχα μάθει από τους πελάτες μου ότι αυτοί που κυνηγάνε το κέρδος, πάντα χάνουν στο τέλος. Ήταν μία εμπειρική σοφία ταξιτζή, τίποτα παραπάνω.

Τις επόμενες τρεις μέρες δεν ξαναμπήκα. Είχα ξεχάσει τα 9 ευρώ. Την τέταρτη μέρα, όμως, είχα πάλι νυχτερινή βάρδια. Κρύο, αέρας, κανένας στο δρόμο. Θυμήθηκα το Vavada Καζίνο και είπα να δω τι απόγιναν εκείνα τα χρήματα. Είχαν μείνει ακριβώς 9 ευρώ. Εκείνο το βράδυ αποφάσισα να παίξω αλλιώς. Χωρίς πρόγραμμα, αλλά με μία απλή λογική: κάθε φορά που κερδίζω 5 ευρώ, βγάζω τα 3. Κρατάω τα 2 μέσα. Σαν νόμισμα που το χωρίζεις στα τρία.

Το δοκίμασα. Επέλεξα μία ρουλέτα, από αυτές τις γρήγορες. Πόνταρα 1 ευρώ στο κόκκινο. Κόκκινο. Κέρδος 1. Στα 10 ευρώ. Πόνταρα πάλι 1 στο μαύρο. Μαύρο. Στα 11. Σε δέκα λεπτά, με συνεχόμενα μικρά ποντάρισματα, είχα φτάσει στα 23 ευρώ. Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα τον κανόνα μου. Έβγαλα 12 ευρώ. Άφησα 11. Ακολούθησα το ένστικτο, όχι την απληστία.

Και κάπου εκεί, άλλαξα ξανά τακτική. Είπα, ας δοκιμάσω κάτι που δεν δοκίμασα ποτέ. Πόνταρα 5 ευρώ σε ένα νούμερο. Το 33. Δεν είχε λόγο. Απλά το σκέφτηκα. Ο τροχός γύρισε. Η μπίλια έκανε τρεις βόλτες. Σταμάτησε στο 33. Δεν το πίστευα. Κοίταξα τον λογαριασμό μου: 33 ευρώ. Από τα 11, πήγα 33. Ένιωσα ένα μικρό σοκ. Όχι ζάλη, αλλά μία στιγμιαία αίσθηση ότι το σύμπαν έκανε λάθος. Χωρίς να χάσω δευτερόλεπτο, πάτησα εξαγωγή 25 ευρώ. Τα υπόλοιπα 8 έμειναν. Είχαν κλείσει τα μάτια μου από την κούραση, αλλά η χαρά ήταν καθαρή.

Το μάθημα εκείνης της νύχτας δεν ήταν ότι κέρδισα. Ήταν ότι μπόρεσα να σταματήσω. Ότι ενώ η καρδιά μου χτυπούσε λίγο πιο γρήγορα, το χέρι μου δεν πρόδωσε τη λογική. Σηκώθηκα από το κάθισμα, τεντώθηκα, κοίταξα έξω. Βρέχει ακόμα; Λίγο. Άναψα τη μηχανή, γύρισα σπίτι. Κοιμήθηκα σαν πουλί.

Από τότε, πέρασε ένας μήνας. Μπαίνω στο Vavada Καζίνο ίσως μία φορά την εβδομάδα, πάντα νύχτα, πάντα από το ταξί, ανάμεσα σε διαδρομές. Ποτέ δεν έβαλα πάνω από 15 ευρώ. Ποτέ δεν κυνήγησα μεγάλη νίκη. Τα κέρδη μου είναι μικρά: 20, 30, μία φορά 45 ευρώ. Τα χαμένα είναι πάντα κάτω από 10. Ούτε τζίφος, ούτε έπαθλο. Απλά ένα παιχνίδι που γεμίζει τις ώρες που αλλιώς περνούν με το κεφάλι στο τιμόνι.

Χθες το βράδυ, μετέφερα έναν ηλικιωμένο στο νοσοκομείο. Δεν πλήρωσε. Δεν είχε λεφτά. Δεν με πείραξε. Σκέφτηκα ότι το βράδυ εκείνο που κέρδισα τα 25, κάλυψε τέτοιες στιγμές. Δεν είναι πλούτος. Είναι μία μικρή, αόρατη ισορροπία. Ούτε εθισμός, ούτε πίστη στη μαγεία. Μόνο μία ήσυχη συμφωνία με την τύχη. Και για έναν ταξιτζή που μετράει χιλιόμετρα και όχι όνειρα, αυτή η συμφωνία είναι πολύτιμη. Γιατί μερικές φορές, το πραγματικό κέρδος δεν μπαίνει στο πορτοφόλι. Μπαίνει στο χαμόγελο που βγάζεις όταν σβήνεις τη μηχανή και ξέρεις ότι σήμερα, έστω και λίγο, ήσουν εσύ το αφεντικό.